Spartak MoskwaSpartak Moskwa to jeden z najbardziej utytułowanych klubów w historii rosyjskiej piłki nożnej, którego początki sięgają 1922 roku. Szczególne znaczenie zespół zyskał w czasach radzieckich, a po rozpadzie ZSRR stał się jednym z najważniejszych klubów nowo powstałej ligi rosyjskiej. Tradycyjne barwy Spartaka to czerwony i biały, a obecnie drużyna rozgrywa mecze domowe na Lukoil Arenie w Moskwie.
Spartak należał do ścisłej czołówki radzieckiego futbolu od lat 30. Klub zdobył mistrzostwo ZSRR 12 razy — w 1936 roku (wiosną), 1938, 1939, 1952, 1953, 1956, 1958, 1962, 1979, 1987, 1989 i 1990. Dziesięciokrotnie sięgał również po Puchar ZSRR. Sukcesy te uczyniły go jednym z dominujących zespołów radzieckiej piłki i stworzyły fundament jego późniejszej pozycji w rosyjskim futbolu. Historyczne zestawienia UEFA zaliczają Spartak do najbardziej utytułowanych klubów dawnego systemu radzieckiego.
Historia klubu związana jest z wieloma wybitnymi piłkarzami. Jednym z największych symboli radzieckiego okresu był Fiodor Czerienkow, natomiast Rinat Dasajew należał do najlepszych bramkarzy swojego pokolenia. W okresie rosyjskim ważnymi postaciami byli m.in. Dmitrij Aleniczew, Jegor Titow i Andriej Tichonow. Według statystyk UEFA Titow jest rekordzistą Spartaka pod względem występów w Lidze Mistrzów — rozegrał w tych rozgrywkach 46 spotkań.
Po powstaniu rosyjskiej ligi Spartak rozpoczął okres wyjątkowej dominacji. W 1992 roku zdobył pierwsze mistrzostwo Rosji, a następnie triumfował jeszcze dziewięć razy w latach 1993–2001: w 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 i 2001 roku. Łącznie, przy uwzględnieniu sukcesów radzieckich i rosyjskich, klub ma na koncie 21 mistrzostw najwyższej klasy rozgrywkowej. W statystykach UEFA zestawienie historycznego dorobku Spartaka podaje 11 mistrzostw ZSRR i 10 Rosji; różnica wynika z odmiennego sposobu klasyfikowania pierwszego mistrzostwa z 1936 roku, dlatego w źródłach można spotkać różne sumy.
Najważniejszym osiągnięciem Spartaka w europejskich pucharach był awans do półfinału Pucharu Europy 1990/91. Moskiewska drużyna wyeliminowała po drodze Napoli i Real Madryt, docierając do najlepszej czwórki rozgrywek. W półfinale musiała uznać wyższość Olympique Marsylia. UEFA odnotowuje ten występ jako jeden z najważniejszych momentów w historii klubu na arenie międzynarodowej.
Spartak odnosił również sukcesy w Pucharze UEFA. W sezonie 1997/98 dotarł do półfinału, w którym rywalizował z Interem Mediolan. Wcześniej klub osiągnął ćwierćfinał Pucharu UEFA w sezonie 1983/84, a w sezonie 1995/96 znalazł się w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. Dzięki tym wynikom Spartak stał się jednym z najbardziej doświadczonych przedstawicieli radzieckiej i rosyjskiej piłki w europejskich rozgrywkach.
Jedną z najważniejszych postaci nowożytnej historii klubu był trener Oleg Romancew. W trakcie swojej długiej pracy ze Spartakiem poprowadził go do jednego mistrzostwa ZSRR oraz ośmiu mistrzostw Rosji. Pod jego kierownictwem drużyna dotarła również do półfinału Pucharu Europy w sezonie 1991/92, półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1992/93 oraz półfinału Pucharu UEFA w 1997/98. Jego era połączyła krajową dominację Spartaka z jednymi z najlepszych występów klubu w Europie.
Tożsamość Spartaka pozostaje silnie związana z czerwono-białymi barwami oraz charakterystycznym emblematem w kształcie rombu. W przeciwieństwie do wielu dużych klubów radzieckich Spartak nie był tradycyjnie przypisany do konkretnego ministerstwa czy resortu przemysłowego, co sprzyjało jego szerokiej popularności w Moskwie i innych częściach ZSRR. Silna baza kibicowska oraz długa tradycja sprawiły, że klub stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli rosyjskiego futbolu.
Obecnie Spartak Moskwa rozgrywa mecze domowe na Lukoil Arenie, położonej w moskiewskiej dzielnicy Tuszyno. Klub pozostaje jednym z najbardziej utytułowanych i rozpoznawalnych zespołów rosyjskiej piłki. Jego historia obejmuje zarówno dominację w mistrzostwach ZSRR, wyjątkową serię sukcesów w Rosji w latach 90. i na początku XXI wieku, jak i znaczące występy w europejskich pucharach. Kolejne pokolenia piłkarzy — od Fiodora Czerienkowa i Rinata Dasajewa po Jegora Titowa i Andrieja Tichonowa — stworzyły tradycję, która do dziś jest jednym z najważniejszych elementów historii klubu.