Paris Saint-Germain – rankingi, wskaźnik Elo i współczynnik UEFA

Klub Paris Saint-Germain powstał w 1970 roku z połączenia Paris FC i Stade Saint-Germain. Zespół zdobył dotąd rekordowe w historii francuskiej piłki 14 tytułów mistrza kraju (Ligue 1), 16 Pucharów Francji oraz 9 Pucharów Ligi Francuskiej. Na arenie europejskiej paryżanie triumfowali w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1996 roku, a w latach 2025 i 2026 dwukrotnie z rzędu sięgnęli po Ligę Mistrzów UEFA – jako pierwszy francuski klub w historii.

Najbardziej pamiętnym meczem w dziejach PSG pozostaje finał Ligi Mistrzów z 31 maja 2025 roku w Monachium, gdzie paryżanie rozgromili Inter Mediolan 5:0 – to najwyższe zwycięstwo w historii finałów tych rozgrywek. Rok później, 30 maja 2026 roku w Budapeszcie, drużyna obroniła tytuł, pokonując Arsenal w rzutach karnych po remisie 1:1. Przełomowym momentem w historii klubu było przejęcie go w 2011 roku przez fundusz Qatar Sports Investments, co zapoczątkowało erę krajowej dominacji.

Barwy klubu nosili m.in. Zlatan Ibrahimović, Edinson Cavani, Neymar Jr i Lionel Messi, a najskuteczniejszym strzelcem w historii PSG pozostaje Kylian Mbappé. Zespołem od kilku lat kieruje hiszpański trener Luis Enrique, funkcję kapitana pełni Marquinhos – z ponad 40 trofeami zdobytymi w barwach klubu najbardziej utytułowany piłkarz w dziejach PSG; wcześniej drużynę prowadził m.in. Laurent Blanc. W 2025 roku zdobywca Złotej Piłki Ousmane Dembélé potwierdził status PSG jako jednej z czołowych drużyn świata, a w finale w Monachium błysnął młody Désiré Doué, autor dwóch goli i asysty.

Od 1974 roku PSG rozgrywa mecze domowe na Parc des Princes, obiekcie mieszczącym niespełna 48 tysięcy widzów. Model funkcjonowania klubu łączy ogromne budżety transferowe z rozwojem lokalnych talentów paryskiego regionu, takich jak Warren Zaïre-Emery czy Presnel Kimpembe.

Dwie korony Paryża: PSG i era Luisa Enrique

Przez ponad pięćdziesiąt lat istnienia klub z Parc des Princes jedyną europejską rozpoznawalność budował na wielkich nazwiskach i niespełnionych marzeniach. Dopiero dwa kolejne sezony pokazały, że Paris Saint-Germain potrafi wygrywać najważniejsze trofeum klubowe w Europie, i to bez supergwiazd.

Pierwszy triumf: Monachium 2025

Sezon 2024/25 zaczął się dla paryżan fatalnie. W nowej formule rozgrywek zajęli dopiero 15. miejsce po fazie ligowej i musieli grać w barażach. Po odejściu Kyliana Mbappé do Realu Madryt wielu skreślało zespół. Ten jednak z tygodnia na tydzień rósł w siłę. W fazie pucharowej wyeliminował kolejno Brest, Liverpool (po rzutach karnych, w których bohaterem został Gianluigi Donnarumma), Aston Villę i Arsenal. Rolę fałszywej dziewiątki znakomicie odnalazł Ousmane Dembélé.

Finał rozegrany 31 maja 2025 roku na Allianz Arenie w Monachium przeszedł do historii. PSG pokonało Inter Mediolan 5:0, a gole strzelili Achraf Hakimi, Désiré Doué (dwukrotnie), Chwicza Kwaracchelia i Senny Mayulu. To największa różnica bramek w historii finałów Pucharu Europy i Ligi Mistrzów. Dla PSG był to pierwszy triumf w tych rozgrywkach, a dla Francji pierwszy od czasu Olympique Marsylia z 1993 roku.

Drugi triumf: Budapeszt 2026

Obrona tytułu miała zupełnie inny przebieg. W fazie ligowej sezonu 2025/26 paryżanie znów wypadli słabiej, zajęli 11. miejsce i musieli rozegrać dodatkowy dwumecz o awans do 1/8 finału. Mimo to dotarli do finału na Puskás Arenie w Budapeszcie, gdzie 30 maja 2026 roku czekał Arsenal, szukający pierwszego w historii pucharu.

Mecz był zupełnie inny niż w Monachium. Kai Havertz dał Londyńczykom prowadzenie już w szóstej minucie. Arsenal się bronił, a PSG miało przewagę, lecz długo nie potrafiło zagrozić bramce Davida Rayi. Wyrównał dopiero w 65. minucie Dembélé, który wykorzystał rzut karny. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, więc o wszystkim zadecydowały karne, które paryżanie wygrali 4:3. O końcowym triumfie zdecydowało pudło Gabriela z jedenastu metrów. PSG stało się pierwszym klubem od czasu Realu Madryt z lat 2015-2018, który obronił tytuł.

Człowiek, który to zbudował

Obu sukcesów nie byłoby bez Luisa Enrique. Urodzony w 1970 roku w Gijón, jako piłkarz występował w Sportingu Gijón, Realu Madryt i FC Barcelonie. Słynął z niespożytej energii i charakteru, który później przeniósł na ławkę trenerską. Prowadził AS Romę i Celtę Vigo, a w 2014 roku objął Barcelonę. Już w pierwszym sezonie, w 2015 roku, zdobył z nią potrójną koronę, w tym Ligę Mistrzów po finale z Juventusem. Później był selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii. Przerwę w pracy wymusiła w 2019 roku tragedia osobista, śmierć jego córki Xany.

W PSG od 2023 roku robi coś, co wydawało się niemożliwe: zastąpił kult jednostek kultem zespołu. Jego drużyna agresywnie pressuje, gra odważnie i wymaga od każdego, także od największych nazwisk, pracy w obronie. Postawił na młodych, jak Doué, i pozwolił rozkwitnąć Dembélé. W Monachium pokazał piękno ofensywnego futbolu, a w Budapeszcie zimną krew i odporność psychiczną.

Dwa finały, dwa kompletnie różne scenariusze i jeden wspólny mianownik: trener, który uwierzył w kolektyw. Paryż ma dziś dynastię, a Luis Enrique jest jej architektem.