Arsenal Londyn - FC Barcelona: bilans bezpośredni i statystyki

Arsenal Londyn - FC Barcelona, 16.02.2011

To było jedno z tych spotkań, które na stałe zapisały się w historii nowożytnej Ligi Mistrzów. 16 lutego 2011 roku na Emirates Stadium zawitała Barcelona prowadzona przez Pepa Guardiolę – drużyna uznawana wówczas za absolutną machinę piłkarską i prawdopodobnie najlepszy zespół na świecie. Katalończycy od początku narzucili swój ikoniczny styl gry, dominując w posiadaniu piłki i cierpliwie rozbijając defensywę gospodarzy. Kiedy w pierwszej połowie David Villa wykończył prostopadłe podanie i wyprowadził gości na prowadzenie, wydawało się, że Arsenal czeka niezwykle trudny wieczór, a genialni rywale w pełni kontrolują boiskowe wydarzenia.

Londyńczycy nie zamierzali jednak kapitulować, a prawdziwy festiwal emocji i trenerskiego kunsztu przyniósł kwadrans przed końcem meczu. Sygnał do ataku dał Robin van Persie, który w 78. minucie zaskoczył bramkarza uderzeniem z niemal zerowego kąta. Kluczem do końcowego sukcesu okazały się jednak genialne roszady taktyczne, jakich dokonał Arsène Wenger. Francuski menedżer postawił na pełne ryzyko, wprowadzając na boisko Nicklasa Bendtnera oraz Andrieja Arszawina. To właśnie te decyzje wywołały na trybunach czysty rollercoaster emocji.

Finałowy cios przeszedł do legendy rozgrywek. W 85. minucie kapitalną, podręcznikową kontrę Kanonierów wykończył precyzyjnym strzałem po ziemi Andriej Arszawin, wprawiając cały stadion w absolutną ekstazę. Arsenal utrzymał sensacyjne prowadzenie 2:1 do końcowego gwizdka, wznosząc się na absolutny szczyt dramaturgii i udowadniając, że nawet najdoskonalszą maszynę tamtych czasów można pokonać za pomocą pasji, wiary i odwagi.

FC Barcelona - Arsenal Londyn, 06.04.2010

Niespełna rok przed pamiętnym triumfem Kanonierów na Emirates, 6 kwietnia 2010 roku, oba zespoły stworzyły na Camp Nou spektakl, który przeszedł do historii jako absolutny „mecz jednego aktora”. Arsenal rozpoczął ten rewanżowy ćwierćfinał Ligi Mistrzów niezwykle odważnie i bez żadnych kompleksów. W 18. minucie trybuny w stolicy Katalonii zamarły, gdy Nicklas Bendtner na raty pokonał bramkarza gospodarzy, dając londyńczykom sensacyjne prowadzenie i wynik, który w tamtym momencie premiował ich awansem do półfinału.

Radość Anglików była jednak wyjątkowo krótka, ponieważ na boisku rządził już tylko jeden człowiek. Leo Messi wrzucił wyższy bieg i w pojedynkę zdemontował całą formację obronną rywali, wyrównując potężnym strzałem w okienko zaledwie trzy minuty później. Argentyński geniusz skompletował klasycznego hat-tricka jeszcze przed przerwą, a pod koniec meczu dobił rywali swoim czwartym golem, pakując piłkę między nogami bezradnego bramkarza i ustalając końcowy wynik na 4:1 dla Barcelony.

To był pokaz niespotykanej dotąd magii i absolutnej dominacji ze strony jednego piłkarza, która całkowicie obnażyła bezradność defensywy Kanonierów. Po końcowym gwizdku menedżer gości, Arsène Wenger, z pełną pokorą i podziwem podsumował ten kosmiczny występ. Francuski szkoleniowiec wypowiedział wtedy słynne, legendarne już słowa, stwierdzając, że Leo Messi jest w swojej grze nieosiągalny dla zwykłych śmiertelników i porusza się po boisku „jak z PlayStation”.

FC Barcelona - Arsenal Londyn, 17.05.2006

To był absolutny szczyt dramatyzmu i jeden z najbardziej pamiętnych finałów w historii Ligi Mistrzów. 17 maja 2006 roku na Stade de France w Paryżu Arsenal stanął przed historyczną szansą na zdobycie najważniejszego trofeum w klubowej piłce, jednak losy meczu skomplikowały się już w 18. minucie. Bramkarz Kanonierów, Jens Lehmann, sfaulował przed polem karnym szarżującego rywala, za co obejrzał pierwszą w historii finałów tych rozgrywek czerwoną kartkę. Mimo gry w dziesiątkę podopieczni Arsène’a Wengera wznieśli się na wyżyny heroizmu – tuż przed przerwą Sol Campbell najwyżej wyskoczył do dośrodkowania z rzutu wolnego i potężnym strzałem głową wyprowadził Anglików na niesamowite prowadzenie.

Gdy wydawało się, że grający w osłabieniu londyńczycy dowiozą ten genialny wynik do końca i dokonają niemożliwego, Barcelona zadała dwa zabójcze ciosy w odstępie zaledwie pięciu minut. Nadzieje Kanonierów zaczęły pryskać w 76. minucie, kiedy Samuel Eto'o zachował zimną krew w sytuacji sam na sam i sprytnym strzałem pokonał rezerwowego bramkarza. Chwilę później, w 81. minucie, decydujące trafienie zaliczył wprowadzony z ławki Juliano Belletti, którego mocne uderzenie z ostrego kąta nieszczęśliwie przeszło między nogami golkipera. Ta błyskawiczna i bezwzględna odpowiedź Katalończyków brutalnie odebrała Anglikom marzenia o pucharze, pieczętując triumf Barcelony w dramatycznych okolicznościach.