SD EibarLatem 2014 roku SD Eibar stanął przed problemem, jaki niewiele klubów miało po awansie: hiszpańska liga wymagała od niego zwiększenia kapitału zakładowego o 1,7 miliona euro, w przeciwnym razie klub miał zostać zdegradowany do trzeciej ligi. Paradoks polegał na tym, że Eibar był jedynym klubem w zawodowym futbolu hiszpańskim bez długów. Klub otworzył emisję akcji dla kibiców z całego świata, zebrał wymaganą kwotę i stał się jednym z najbardziej znanych przykładów małego klubu, który zachował niezależność. Ten epizod oddaje istotę Eibaru lepiej niż jakiekolwiek trofeum.
Klub pochodzi z Eibaru, miasta liczącego niewiele ponad 27 tysięcy mieszkańców w Gipuzkoi w Kraju Basków, od dawna kojarzonego z rzemiosłem rusznikarskim. Stąd przydomek drużyny, Los Armeros (po baskijsku Armagiñak), czyli rusznikarze. Klub założono 30 listopada 1940 roku w wyniku połączenia dwóch lokalnych drużyn. Jego niebiesko-bordowe barwy wiąże się, według tradycji, ze strojem Barcelony, który klub otrzymał w latach 40.
Przez większą część XX wieku Eibar był klubem niższych lig i spędzał długie okresy w trzeciej klasie rozgrywkowej. Punkt zwrotny nastąpił pod wodzą trenera Gaizki Garitano, dawnego piłkarza klubu. W sezonie 2012/13 Eibar awansował do Segunda División, pokonując L'Hospitalet 4:0 w dwumeczu finału baraży. Rok później wygrał Segunda División z 71 punktami, o dwa więcej niż Deportivo La Coruña, i po raz pierwszy w historii trafił do La Liga. Był to awans z trzeciej ligi do ekstraklasy w dwa sezony.
Domem klubu jest Estadio Municipal de Ipurua, otwarty w 1947 roku. Obiekt leży między wzgórzami a blokami mieszkalnymi, z trybunami tuż przy murawie, a w latach 2014–2021 był najmniejszym stadionem w La Liga. Awans do ekstraklasy zmusił klub do jego etapowej rozbudowy, która podniosła pojemność powyżej 8000 miejsc bez zamykania obiektu. Bliskość kibiców od boiska od dawna uważa się za atut gospodarzy.
Eibar spędził w La Liga siedem sezonów z rzędu, od 2014 do 2021 roku. Pierwszy, 2014/15, zakończył na 18. miejscu z 35 punktami, tyle samo co Deportivo La Coruña i Granada, i klub utrzymał się tylko dlatego, że inny zespół został zdegradowany administracyjnie. Potem Eibar okrzepł w lidze: w sezonie 2015/16 był 14., a po wygranej w Granadzie po raz pierwszy w historii prowadził w tabeli, w 2016/17 zajął 10. miejsce z 54 punktami, w 2017/18 dziewiąte z 51 punktami, najwyższe w historii, a w 2018/19 dwunaste. Trenerem w tym okresie był José Luis Mendilibar, który objął zespół w 2016 roku po odejściu Garitano do Deportivo. W sezonie 2016/17 Eibar zremisował 1:1 na Santiago Bernabéu z Realem Madryt, mistrzem Europy, a w 2017 roku po raz pierwszy dotarł do ćwierćfinału Pucharu Króla. Klub spadł w 2021 roku. W sezonie 2021/22 zajął trzecie miejsce w Segunda División i odpadł w półfinale baraży o awans.
Model zarządzania, który stał za tym awansem, współtworzył prezes Alex Aranzábal, kierujący klubem w okresie awansu, oraz Amaia Gorostiza, która go zastąpiła i później stała na czele klubu. Własność jest rozproszona między tysiące akcjonariuszy, z których żaden nie ma kontroli, a klub kładzie nacisk na ostrożność finansową i rozwój lokalnych piłkarzy. Eibar nie ma europejskiej historii do opisania, a jego pamiętne wieczory mają charakter krajowy: awans w 2014 roku, pierwszy sezon w ekstraklasie i remis na Bernabéu.
Dziś Eibar występuje w Segunda División, a jego tożsamość zmieniła się niewiele: małe miasto, mały stadion i klub, któremu wielokrotnie udawało się rywalizować z dużo większymi przeciwnikami. W historii hiszpańskiego futbolu pamięta się go mniej ze względu na trofea, a bardziej za to, jak klub tej wielkości utrzymał niezależność w najwyższej klasie rozgrywkowej.