VfL BochumDroga VfL Bochum do finału Pucharu Niemiec w 1968 roku należy do najbardziej niezwykłych w historii rozgrywek. Zespół, który wówczas nie grał jeszcze w Bundesidze, wyeliminował po drodze Karlsruher SC, VfB Stuttgart i Borussię Mönchengladbach, a w półfinale pokonał na własnym stadionie przy Castroper Straße Bayern Monachium z Franzem Beckenbauerem, Seppem Maierem i Gerdem Müllerem, przy około czterdziestu tysiącach widzów. Zwycięskiego gola strzelił pomocnik Werner Balte. W finale Bochum przegrał z 1. FC Köln 1:4, ale ten sezon na zawsze wpisał klub do historii krajowych pucharów.
Korzenie klubu sięgają 1848 roku, od Turnverein zu Bochum, co do dziś widnieje w pełnej nazwie VfL Bochum 1848. Piłka nożna pojawiła się później: pierwszy mecz na Castroper Straße rozegrał w 1911 roku klub Spiel und Sport 08 Bochum. W 1919 roku ten zespół połączył się z towarzystwem gimnastycznym w TuS Bochum 1848, a w 1924 roku sekcje ponownie się rozdzieliły. Obecny klub powstał 14 kwietnia 1938 roku, gdy reżim nazistowski nakazał połączenie TuS Bochum, Germanii Bochum i Turnvereinu Bochum 1848. Pierwszy sezon jako VfL Bochum rozpoczął się w 1938/39.
Do Bundesligi Bochum awansował w 1971 roku, a z biegiem lat zyskał opinię klasycznej „windy”, czyli klubu, który wielokrotnie przechodził między Bundesligą a drugą ligą. Po spadku w sezonie 1992/93 ta zmienność stała się jeszcze wyraźniejsza. W 1988 roku, w czasach trenera Hermanna Gerlanda, drużyna po raz drugi zagrała w finale Pucharu Niemiec, przegrywając 0:1 z Eintrachtem Frankfurt. Dwa finały, w 1968 i 1988 roku, pozostają największymi osiągnięciami krajowymi, a klub nigdy nie zdobył tytułu mistrza ani Pucharu Niemiec.
Najlepsze miejsca w lidze, piąte, zespół zajął w sezonach 1996/97 i 2003/04, co dawało prawo gry w Pucharze UEFA. W sezonie 1997/98 Bochum miał w nim bogaty w gole przebieg: rywalizował m.in. z Trabzonsporem i Club Brugge, a w trzeciej rundzie odpadł z Ajaksem. W 2004 roku w pierwszej rundzie wyeliminował go belgijski Standard Liège, który awansował dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe po wynikach 0:0 i 1:1.
Stadion Ruhrstadion, nazywany także Stadion an der Castroper Straße, zbudowano w latach siedemdziesiątych na tradycyjnym terenie klubowym na północ od centrum miasta. Jest to jeden z pierwszych nowoczesnych stadionów w Niemczech przeznaczonych wyłącznie do piłki nożnej, a dziś mieści około 26 tysięcy widzów. Choć jego nazwa handlowa się zmienia, wśród kibiców najważniejsza pozostaje historyczna nazwa związana z ulicą. Klub gra w barwach niebiesko-białych, a obiekt przez dziesięciolecia był miejscem walki o utrzymanie, podczas gdy większe areny Zagłębia Ruhry gościły mecze mistrzostw świata i wielkie spotkania europejskie.
Bochum słynie też z kształcenia piłkarzy. Z klubowej akademii wywodzą się m.in. Stefan Kuntz, Uwe Wegmann, Thorsten Legat, Paul Freier, İlkay Gündoğan i Leon Goretzka. Rekordzistą pod względem występów jest Michael Lameck, który w latach 1972–1988 rozegrał ponad pięćset meczów w barwach klubu. W 2021 roku zespół wygrał rozgrywki 2. Bundesligi i wrócił do elity po jedenastu latach przerwy. VfL Bochum 1848 pozostaje klubem z robotniczym sercem Zagłębia Ruhry, wiernym tradycji i lokalnej tożsamości, mimo że wielkie trofea omijały go przez cały czas.