Warta PoznańWarta Poznań to klub, który swoje powstanie zawdzięcza grupie siedmiu nastolatków sprzeciwiających się germanizacji, a swój pierwszy wielki sukces okrasił wydarzeniem będącym pionierskim w skali całego kraju – pierwszą w historii polskiej radiofonii transmisją meczu piłkarskiego. Klub Sportowy Warta powołano do życia 15 czerwca 1912 roku w Poznaniu z inicjatywy siedmiu młodych Polaków – braci Edmunda i Franciszka Szyców, Mariana Beyma, Stefana Malinowskiego, Stefana Mórkowskiego, Kazimierza Świderskiego i Ludwika Zysnarskiego – z których część grała wcześniej w niemieckich klubach Poznania. Nazwę zaczerpnięto od przepływającej przez miasto rzeki, lecz kryła się w niej także druga, symboliczna warstwa znaczeniowa – „warta” jako posterunek, bo młody klub miał stać na straży polskości pod zaborem pruskim. Pierwszym prezesem został najstarszy z założycieli, Franciszek Szyc, funkcję skarbnika objął Stefan Malinowski, a kapitanem drużyny został Marian Beym; na zebraniu założycielskim przyjęto biało-zielone barwy klubowe, obowiązujące do dziś. Obaj pierwsi działacze, Szyc i Malinowski, zginęli na frontach I wojny światowej, co na kilka lat przerwało działalność klubu.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Warta szybko stała się jedną z czołowych drużyn kraju – w latach 1921–1928 aż ośmiokrotnie stawała na podium rozgrywek o mistrzostwo Polski, zdobywając trzykrotnie wicemistrzostwo i czterokrotnie brąz. Pierwsze mistrzostwo Polski wywalczyła w 1929 roku, choć w dość nietypowych okolicznościach – mimo zajęcia w tabeli drugiego miejsca, tytuł przyznano poznaniakom po rozpatrzeniu protestu dotyczącego przegranego meczu z Turystami Łódź, w którym po stronie przeciwnika wystąpił nieuprawniony do gry zawodnik. Tego samego roku, 11 sierpnia, Warta rozegrała na własnym stadionie przy ulicy Rolnej mecz z ówczesnym mistrzem Holandii, Philips Eindhoven (dzisiejszym PSV), wygrywając 5:2 – spotkanie to jako pierwsze w historii polskiej piłki nożnej było na żywo relacjonowane przez radio. Drugie mistrzostwo kraju „Zieloni” zdobyli w 1947 roku, pokonując w decydującym meczu przed ponad dwudziestotysięczną publicznością krakowską Wisłę 5:2 – wśród bohaterów tamtego spotkania był Henryk Czapczyk, uczestnik powstania warszawskiego. Ten triumf okazał się zarazem początkiem końca najświetniejszego okresu w historii klubu.
Po wojnie Warta przez pewien czas funkcjonowała pod innymi nazwami, w tym jako Stal Poznań, do historycznego szyldu powracając ostatecznie w grudniu 1956 roku. Klub pozostawał wielosekcyjną organizacją, w której oprócz piłkarzy sukcesy odnosili także kajakarze, pływacy, gimnastycy i szermierze, zdobywając medale mistrzostw kraju oraz igrzysk olimpijskich. W kolejnych dekadach sekcja piłkarska Warty oddalała się jednak od czołówki krajowego futbolu, choć klub – uznawany za trzeci najstarszy w Poznaniu, po Posnanii i KW 04 – nigdy nie zniknął z mapy polskiej piłki. Współcześnie Warta gra swoje mecze domowe na stadionie przy ulicy Bułgarskiej i pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów Wielkopolski, wciąż nazywanym w regionie „pierwszą damą” tamtejszej piłki nożnej.