Derby CountyPółfinał Pucharu Europy w 1973 roku to najbardziej wyrazista europejska karta Derby County. Po zakazie występów w europejskich pucharach nałożonym w 1971 roku za nieprawidłowości finansowe świeżo upieczony mistrz Anglii zagrał w tych rozgrywkach w sezonie 1972/73 i dotarł do ostatniej czwórki, gdzie spotkał się z Juventusem. Pierwszy mecz w Turynie zakończył się porażką 1:3, a dwumecz do dziś jest w Derby wspominany jako kontrowersyjny, bo trener Brian Clough głośno stracił nad sobą panowanie z powodu sędziowania. To jedyny półfinał Pucharu Europy w dziejach klubu i szczyt epoki, która zmieniła pozycję Derby w angielskiej piłce.
Ta epoka zaczęła się w 1967 roku, gdy Clough objął zespół wraz ze swoim asystentem Peterem Taylorem. Drużyna, którą przejęli, w 1968 roku była 18. w drugiej lidze. Sprowadzili Alana Hintona, Roya McFarlanda i Johna O'Hare'a, a następnie doświadczonego Dave'a Mackaya, i w 1969 roku Derby wygrało drugą ligę. Po czwartym miejscu w First Division w 1970 roku klub zdobył pierwsze mistrzostwo kraju w 1972 roku, w ostatniej kolejce, w której rywale, Liverpool i Leeds United, nie wygrali swoich meczów. Clough i Taylor odeszli w październiku 1973 roku po sporach z zarządem i później zdobyli dwa Puchary Europy z Nottingham Forest. Mackay jako trener poprowadził Derby do drugiego tytułu w sezonie 1974/75.
Korzenie klubu są starsze i skromniejsze. Derby County założył w 1884 roku William Morley jako odnogę klubu krykietowego Derbyshire County Cricket Club, którego zawodnicy szukali zimowego zajęcia. Pierwsze mecze rozgrywano na Racecourse Ground, wspólnym z krykiecistami. Derby było członkiem założycielem Football League i przegrało trzy finały Pucharu Anglii na przełomie wieków, zanim w 1946 roku wreszcie zdobyło trofeum. W pierwszym powojennym finale na Wembley pokonało Charlton Athletic 4:1, a dwa gole strzelił Jackie Stamps. W składzie byli Raich Carter i Peter Doherty, którzy podczas wojny stacjonowali w okolicach Derby. W latach trzydziestych klub dwukrotnie kończył ligę na drugim miejscu.
Przez 102 lata, od 1895 roku, klub grał na Baseball Ground, którego nazwa pochodzi od wcześniejszego użytkowania terenu. Był to zwarty, ciasny stadion, a wielu kibiców wciąż wspomina jego atmosferę z sentymentem. Za Mackaya w połowie lat siedemdziesiątych Derby pokonało tam w Pucharze Europy Real Madryt 4:1. W 1997 roku klub przeniósł się na Pride Park Stadium, nowoczesny obiekt z miejscami siedzącymi o pojemności 33 597 widzów. Baseball Ground rozebrano sześć lat później, a na jego miejscu ustawiono pomnik. Przeprowadzka nastąpiła po awansie do Premier League w 1996 roku, a Derby zakończyło pierwszy sezon w tej klasie na 12. miejscu, a pierwszy na Pride Park na dziewiątym.
Zespół gra w białych koszulkach i nosi przydomek Rams, czyli Barany. Ostatnie lata były mniej stabilne. W 2019 roku klub przegrał w finale baraży o awans na Wembley z Aston Villą, a w kolejnych latach występował na drugim poziomie rozgrywek. W czerwcu 2022 roku stadion od dotychczasowego właściciela Mela Morrisa kupiła firma Clowes Developments, która pozostaje jego właścicielem. Dla kibiców osiągnięcia z początku lat siedemdziesiątych, dwa mistrzostwa i europejski półfinał pod wodzą Clougha i Mackaya, pozostają miarą, do której porównuje się każdy późniejszy sezon.