Juve StabiaNad Stadio Romeo Menti w Castellammare di Stabia, od strony północnej, góruje Wezuwiusz, a za jedną z bramek rosną charakterystyczne pinie. Ten sam wulkan zniszczył w 79 roku n.e. starożytne Stabiae, od których miasto wzięło nazwę. Juve Stabia wyrosła więc w miejscu o ogromnym bagażu historycznym, a jej własne dzieje, pełne upadków i odrodzeń, przypominają raczej opowieść o wytrwałości niż o regularnych sukcesach.
Korzenie klubu sięgają 19 marca 1907 roku, gdy bracia Romano i Pauzano Weiss założyli Stabia Sporting Club. W 1914 roku zespół zgłosił się do federacji i zaczął grać w rozgrywkach trzeciej kategorii. Po bankructwie tego klubu w 1953 roku jego miejsce w mieście zajął drugi, mniejszy zespół, Società Sportiva Juventus Stabia, założony w 1935 roku i zgłoszony do federacji w 1945 roku, który przejął sportową tradycję poprzednika. Nazwę AC Juve Stabia klub przyjął w 1996 roku. Po kolejnym upadku w 2001 roku miasto przez rok pozostawało bez poważnego zespołu, a w sezonie 2003/04 klub wrócił pod nazwą Società Sportiva Juve Stabia, awansował do Serie C2 i wygrał Coppa Italia Serie D.
Patronem stadionu jest Romeo Menti, napastnik, który zginął w katastrofie lotniczej pod Superga w 1949 roku, w której zginęli piłkarze Torino. W 1945 roku przyczynił się do zdobycia mistrzostwa regionu Kampania przez stabijski zespół. Obiekt, zbudowany w 1984 roku w dzielnicy San Marco, jest niewielki, a jego atmosferę tworzą ultrasi z Curva Sud. W prestiżowych meczach to miejsce wypełnia się kibicami, choć zwykle mieści kilka tysięcy widzów.
Zespół występuje w żółto-niebieskich barwach, które odzwierciedlają tożsamość miasta, i nosi przydomki Le Vespe (Osy), I Gialloblù oraz Gli Stabiesi. Przez dziesięciolecia klub grał głównie w niższych klasach rozgrywkowych, wahając się między Serie C1, C2 i Serie B. W 1994 roku był blisko awansu do Serie B, ale w finale baraży przegrał z Salernitaną w regionalnym derbach, a w 1999 roku ponownie otarł się o drugą ligę. Droga na zaplecze Serie A była więc długa i trudna.
Barwy klubu przyniosły historyczny przełom w pierwszej dekadzie XXI wieku. W sezonie 2010/11 Juve Stabia wygrała Coppa Italia Lega Pro i awansowała do Serie B po 59 latach przerwy. W sezonie 2011/12, pod wodzą trenera Piera Braglii i z Marco Sau, który strzelił 21 goli w lidze, zajęła dziewiąte miejsce, co było wówczas najlepszym wynikiem w jej historii. W kolejnym sezonie utrzymała się, kończąc rozgrywki na szesnastej pozycji, a po trzech latach w Serie B spadła. Do drugiej ligi wróciła w sezonie 2018/19, awansując z dwumeczem do końca, a po kolejnym spadku znów awansowała w 2024 roku.
W sezonie 2024/25 Juve Stabia zakończyła rozgrywki Serie B na piątym miejscu, co dało jej prawo gry w barażach o awans do Serie A. Był to najlepszy wynik w dziejach klubu, osiągnięty po latach, w których jego istnienie wielokrotnie stało pod znakiem zapytania. Klub nie ma za sobą występów w europejskich pucharach, a jego trofea to puchary niższych lig, takie jak Coppa Italia Serie D z 2003/04 i Coppa Italia Lega Pro z 2010/11. Juve Stabia pozostaje klubem, który na przekór upadkom potrafi się odrodzić, a jego siłą jest przywiązanie miasta, od lat cienia Wezuwiusza.