Sirius UppsalaIK Sirius powstał 9 sierpnia 1907 roku w uppsalskiej dzielnicy Svartbäcken, a według klubowej historii założenie miało miejsce w rowie obok placu sportowego. Założyciele, David Pettersson i Abdon Eklund, powołali klub do uprawiania lekkoatletyki, a nie piłki nożnej. Przez kilka miesięcy rozważano nazwy Svartbäckens IK i IK Spurt, a 5 kwietnia 1908 roku członkowie zdecydowali się na Sirius. Piłka nożna i bandy dołączyły w tym samym roku, a z czasem klub uprawiał też pływanie, piłkę wodną, hokej na lodzie, piłkę ręczną, kręgle i narciarstwo.
W rzeczywistości bandy było pierwszym wielkim sportem klubu. Sirius był mistrzem Szwecji w bandy w 1921 i 1922 roku, a trzy kolejne tytuły zdobył w latach sześćdziesiątych, w 1961, 1966 i 1968, oraz był wicemistrzem w 1918, 1926, 1928, 1960 i 1962. To wyjaśnia częste nieporozumienie w historii klubu: finał z 1928 roku, w którym Sirius zajął drugie miejsce, rozegrano w bandy, a nie w piłce nożnej. Domem obu dyscyplin jest Studenternas IP, położony nad rzeką Fyris w centrum Uppsali, mieszczący około 10 tysięcy widzów.
W piłce nożnej największy sukces wczesnej ery przyszedł w 1924 roku. Po wygraniu Östsvenska Serien w sezonie 1923/24 Sirius dotarł do finału Svenska Mästerskapet, rozgrywek pucharowych wyłaniających mistrza Szwecji, i przegrał go 0:5 z Fässbergs IF. Ten finał pozostaje jedynym srebrnym medalem klubu w mistrzostwach kraju, a rozgrywki odbyły się po raz ostatni w 1925 roku. W tym samym sezonie Sirius był wśród drużyn walczących o miejsce w nowo utworzonej Allsvenskan, ale miejsce przypadło Västerås IK.
Potem klub większość swojej historii spędził poniżej najwyższej klasy. Sirius wygrał Division II Svealand w 1968 roku, o osiem punktów przed Hammarby, a następnie przeszedł kwalifikacje, pokonując Landskrona BoIS 1:0 i Sandvikens AIK 3:0 oraz przegrywając 2:3 z Jönköpings Södra, co wystarczyło do awansu do Allsvenskan. Pierwszy pobyt trwał jeden sezon i zakończył się spadkiem w 1969 roku po zajęciu 12. miejsca. Sirius wrócił w 1973 roku i ponownie grał w najwyższej klasie w 1974 roku, a potem spadł do czwartej ligi na początku lat osiemdziesiątych, i w latach 2010–2013 grał cztery sezony w Division 1 Norra.
Współczesny awans zaczął się od niepokonanego sezonu awansu w 2013 roku, który zaprowadził klub z powrotem do Superettan. W sezonie 2013/14 Sirius dotarł jako beniaminek drugiej ligi do półfinału Svenska Cupen i został zatrzymany przez IF Elfsborg. W 2016 roku klub wygrał Superettan i zapewnił sobie awans w 28. kolejce dzięki zwycięstwu 1:0 na wyjeździe z Halmstads BK, a bramkę zdobył Jakob Bergman. Oznaczało to pierwszy sezon w Allsvenskan od 1974 roku, po 42 latach nieobecności.
Od tamtej pory Sirius stał się ugruntowanym zespołem Allsvenskan. W 2017 roku zajął 7. miejsce, w 2018 – 13., w 2019 – 11., a w 2025 – 9. spośród 16, a w sezonie 2026 gra w najwyższej klasie dziesiąty rok z rzędu. Kibice nazywają klub Blåsvart, czyli Niebiesko-Czarni, a jego historia to historia wytrwałości: małe towarzystwo lekkoatletyczne ze Svartbäcken, którego najlepsze chwile przypadły na bandy i które swoje miejsce w szwedzkim futbolu znalazło dopiero w ostatniej dekadzie.