Maccabi Tel AwiwMało który klub w Europie może pochwalić się tym, że jego trofea międzynarodowe pochodzą z innej części świata. Maccabi Tel Awiw dwukrotnie, w 1969 i 1971 roku, wygrywał Puchar Mistrzów Azji, bo przed wykluczeniem Izraela z Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej w 1974 roku izraelskie kluby rywalizowały w kontynentalnych turniejach azjatyckich. Dopiero po przystąpieniu izraelskiej federacji do UEFA klub zaczął grać w Europie, a w sezonie 1992/1993 pojawił się w tamtejszych pucharach. Ta zaskakująca geografia sukcesów dobrze oddaje wyjątkowość klubu, który jako jedyny w Izraelu nigdy nie spadł z najwyższej klasy rozgrywkowej.
Klub powstał w 1906 roku w Jafie jako HaRishon Le Zion-Yafo, a w 1909 roku, po założeniu miasta Tel Awiw, przyjął obecną nazwę. Od 1928 roku jest członkiem izraelskiej federacji piłkarskiej, a w 1929 roku zdobył pierwsze trofeum, pokonując Maccabi Hashmonai Jerozolima 4:0. Barwami klubu są żółć i błękit, a przydomek „The Yellow-and-Blues” odpowiada kolorom stroju. Maccabi Tel Awiw jest najbardziej utytułowanym klubem w kraju: ma na koncie 26 tytułów mistrza Izraela, 24 Puchary Państwa oraz jako jedyny zespół w historii kraju zdobył w jednym sezonie, w 2014/2015, krajowy komplet trofeów, czyli mistrzostwo, Puchar Państwa i Puchar Toto.
Gdy powstało państwo Izrael, klub szybko zbudował pozycję lidera. Pierwsze mistrzostwo po 1948 roku zdobył w sezonie 1949/1950, a o tytule zadecydowało zwycięstwo 1:0 w derbach z Hapoelem Tel Awiw, w którym gola strzelił Yosef Merimovich. W latach pięćdziesiątych zespół, uważany za złoty okres klubu, dominował w lidze. Na początku lat sześćdziesiątych lepsze okazało się jednak Hapoel Petach Tikwa, które zdobyło pięć tytułów z rzędu. Najsłynniejsze wydarzenie dekady to właśnie zwycięstwo w Pucharze Mistrzów Azji w 1969 roku, a w sezonie 1969/1970 drużyna wygrała ligę o bramkę lepszym bilansem od Hapoelu, m.in. po pamiętnym zwycięstwie 5:0 w derbach Tel Awiwu, w którym hat-tricka zdobył Giora Spiegel. Do klubowych legend należą też napastnicy Benny Tabak, autor 121 goli w żółto-niebieskiej koszulce, Vicki Peretz i Rafi Levi.
Stadion Bloomfield jest od dziesięcioleci sercem klubu. Kamień węgielny pod jego budowę położono we wrześniu 1960 roku, a Maccabi przeniosło się tam w sezonie 1969/1970. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych grało w Ramat Gan, do Bloomfield wróciło w sezonie 1995/1996, a po wielu latach, w 2016 roku, rozpoczęto przebudowę obiektu. Przez trzy sezony zespół rozgrywał mecze w Netanyi, a po modernizacji wrócił do Tel Awiwu na stadion, który obecnie mieści około 29 tysięcy widzów i jest wspólną areną z Hapoelem Tel Awiw. To tutaj rozgrywane są derby miasta, jedne z najbardziej zaciętych w izraelskim futbolu.
W rozgrywkach europejskich Maccabi dwukrotnie dotarło do fazy grupowej Ligi Mistrzów, jako jeden z trzech izraelskich zespołów, które tego dokonały. W sezonie 2004/2005 trafiło do grupy z Juventusem, Bayernem Monachium i Ajaksem Amsterdam, a w sezonie 2015/2016 zmierzyło się z Chelsea, FC Porto i Dynamem Kijów. Klub czterokrotnie grał też w fazie grupowej Ligi Europy, a jego regularna obecność w europejskich pucharach, od 1992 roku, jest największa w Izraelu.
Po przerwie w mistrzostwach klub odzyskał tytuł w sezonie 2023/2024 i obronił go w sezonie 2024/2025, zdobywając 26. mistrzostwo po zwycięstwie 5:0 nad Beitarem Jerozolima w ostatniej kolejce. Wśród zawodników, którzy zapisali się w historii, wyróżnia się Avi Nimni, rekordzista pod względem występów w reprezentacji Izraela wśród graczy Maccabi, który zagrał w niej 69 razy. Tradycja klubu opiera się więc na ciągłości: nieprzerwanej obecności w elicie, wielkich derbach i bogatej kolekcji trofeów, zdobywanych w Azji i na Bliskim Wschodzie jeszcze zanim klub stał się stałym uczestnikiem europejskich pucharów.
