Hellas VeronaHellas Verona zawdzięcza swoją nazwę nauczycielowi greckiego. Klub założyła w 1903 roku grupa uczniów liceum Scipione Maffei, klasycznego liceum w mieście, a nazwano go Associazione Calcio Hellas, od greckiego słowa oznaczającego Grecję, z inicjatywy ich nauczyciela Decia Corubola. W kolejnych dekadach tożsamość klubu zmieniała się kilkakrotnie. Pod naciskiem władz faszystowskich Hellas połączył się z dwoma weroneńskimi rywalami, Bentegodi i Scaligera, tworząc AC Verona. W 1959 roku połączył się z innym klubem z miasta, który również nosił nazwę Hellas, i przywrócił dawną nazwę w formie Hellas Verona. Od 1991 roku był Verona Football Club, a obecnej nazwy używa od 1995 roku.
Stadion klubu zachował ślad tej samej historii. Stadio Marcantonio Bentegodi, dom klubu od 1963 roku, nosi imię Marcantonia Bentegodiego, które kiedyś należało do jednego z weroneńskich klubów wchłoniętych przez AC Verona. Klub gra w barwach żółto-niebieskich, a jego przydomki to Gialloblù, Mastini (Mastify), Scaligeri i, w lokalnym dialekcie, Butei (Chłopaki). Przez długi czas Hellas był jedynym dużym klubem w mieście. Chievo, założone w 1929 roku w małej dzielnicy na obrzeżach, stało się lokatorem na Bentegodi w latach osiemdziesiątych i wyrosło na rywala, a mecze obu zespołów znano jako Derby della Scala.
Hellas wywalczył pierwszy awans do Serie A w 1957 roku, ale prawdziwy sukces długo nie nadchodził. W 1976 roku zagrał w swoim pierwszym finale Pucharu Włoch i przegrał 0:4 z Napoli. Decydujący zwrot nastąpił w 1981 roku wraz z przybyciem Osvalda Bagnoliego, byłego piłkarza Verony, który pozostał na stanowisku przez dziewięć sezonów. W sezonie 1982/83 Hellas zajął czwarte miejsce w Serie A, przez kilka tygodni prowadził w tabeli i ponownie dotarł do finału Pucharu Włoch, w którym wygrał pierwszy mecz u siebie 2:0 z Juventusem, a w rewanżu w Turynie przegrał 0:3 po dogrywce. W sezonie 1983/84 dotarł do trzeciego finału, który przegrał z Romą w ostatnich minutach rewanżu.
Szczyt nastąpił w sezonie 1984/85. Hellas zdobył swoje pierwsze i jedyne mistrzostwo Włoch, z przewagą czterech punktów nad Torino, w zespole zbudowanym wokół niemieckiego pomocnika Hansa-Petera Briegela, duńskiego napastnika Prebena Elkjæra Larsena, obrońcy Roberta Tricelli i napastnika Giuseppe Galderisiego. Na początku sezonu zwycięstwo 2:0 nad Juventusem, z bramką Elkjæra zdobytą po tym, jak stracił but w starciu, pokazało, że zespół jest poważnym kandydatem. Był to także jedyny sezon, w którym sędziów do meczów przydzielano losowaniem, a Verona pozostaje jedynym mistrzem z miasta, które nie jest stolicą regionu.
W Europie Hellas zadebiutował w Pucharze UEFA w sezonie 1983/84, pokonując Crvenę Zvezdę, zanim odpadł ze Sturmem Graz w drugiej rundzie. Jako mistrz zagrał w Pucharze Europy w sezonie 1985/86, eliminując PAOK 5:2 w dwumeczu (3:1 u siebie, 2:1 na wyjeździe), a następnie spotkał się w drugiej rundzie z Juventusem, z którym zremisował 0:0 u siebie i przegrał 0:2 w spornym meczu w Turynie. W sezonie 1987/88 dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA, eliminując Pogoń Szczecin i Utrecht, i przegrał 1:2 w dwumeczu z Werderem Brema.
Współczesny klub żyje w cieniu tamtej dekady. Trzykrotnie wygrał rozgrywki drugiej ligi i wrócił do Serie A w 2019 roku, ale w sezonie 2025/26 zajął 19. miejsce i spadł po siedmiu kolejnych sezonach w najwyższej klasie. W sezonie 2026/27 Hellas gra w Serie B pod wodzą Marco Baroniego, a od 2025 roku jego właścicielem jest amerykańska grupa Presidio Investors. Derbami zapamiętanymi z niedawnej przeszłości był pojedynek w Pucharze Włoch 2017/18 z Chievo, który zakończył się wynikiem 1:1 i rozstrzygnięciem w rzutach karnych na korzyść Hellasu, 5:4.