Dynamo KijówDynamo Kijów, założone 13 maja 1927 roku jako kijowski oddział Radzieckiego Towarzystwa Sportowego Dynamo, wyrosło na jeden z najbardziej utytułowanych i wpływowych klubów w historii wschodnioeuropejskiej piłki nożnej. Klub ze stolicy Ukrainy nigdy nie spadł z najwyższej klasy rozgrywkowej od 1936 roku i był, obok Dinama Tbilisi, jednym z zaledwie dwóch radzieckich zespołów, które trwale zapisały się w europejskich pucharach.
Najświetniejszy okres w historii klubu jest nierozerwalnie związany z Walerijem Łobanowskim, który prowadził Dynamo w trzech kadencjach w latach 1973–2001 i jako jeden z pierwszych wprowadził naukowe podejście do treningu, oparte na analizie danych i metodach sportowej nauki niespotykanych wówczas w piłce. Pod jego wodzą Dynamo zdobyło mistrzostwo ZSRR pięciokrotnie w samych tylko latach 70., a także dwukrotnie triumfowało w Pucharze Zdobywców Pucharów – pokonując Ferencváros 3:0 w finale 1975 w Bazylei oraz Atlético Madryt tym samym wynikiem w finale 1986 w Lyonie. Triumf z 1975 roku przyniósł również Superpuchar Europy, wywalczony w meczu z Bayernem Monachium – Dynamo stało się wówczas pierwszym radzieckim klubem z europejskim trofeum.
Klub wychował trzech zdobywców Złotej Piłki – Ołeha Błochina (1975), Ihora Bielanowa (1986) oraz Andrija Szewczenkę (2004) – co jest rzadkością wśród klubów spoza Europy Zachodniej. Szewczenko odegrał kluczową rolę w najbardziej pamiętnej europejskiej kampanii klubu w nowożytnej historii, w Lidze Mistrzów 1998/99, gdy zespół wyeliminował w ćwierćfinale broniącego tytułu Realu Madryt, po czym w półfinale zmierzył się z Bayernem Monachium; dramatyczny remis 3:3 w Kijowie, w którym Szewczenko strzelił dwa gole, pozostaje jednym z najchętniej wspominanych meczów w historii klubu, choć Dynamo odpadło po nieznacznej porażce w rewanżu.
Od uzyskania niepodległości przez Ukrainę w 1991 roku Dynamo pozostaje najbardziej utytułowanym klubem kraju obok Szachtara Donieck, a mecze między tymi zespołami tworzą najbardziej zaciekłą rywalizację w ukraińskiej piłce. Domowy stadion klubu na przestrzeni dekad kilkukrotnie zmieniał nazwę – funkcjonował jako Stadion Republikański do 1995 roku, a przez pewien czas nosił imię Łobanowskiego – a od 2012 roku najważniejsze mecze Dynama odbywają się na Narodowym Kompleksie Sportowym Olimpijski (NSC Olimpijskyj) w Kijowie, mieszczącym ponad 70 tysięcy widzów. Klub w dużej mierze opiera się na własnej, cenionej akademii młodzieżowej, regularnie dostarczając trzon reprezentacji Ukrainy, jednocześnie walcząc o krajowe trofea i regularnie występując w fazie grupowej europejskich pucharów.
