Ferencvaros BudapesztFerencvárosi Torna Club, założony 3 maja 1899 roku w Budapeszcie przez Ferenca Springera i grupę mieszkańców IX dzielnicy, najłatwiej poznać po symbolach herbu. Dziewięć pasów (pięć zielonych i cztery białe) odsyła do numeru dzielnicy Ferencváros, a trzy litery E oznaczają dewizę klubu: Erkölcs, Erő, Egyetértés (Moralność, Siła, Zgoda). Barwy klubu są zielono-białe, a maskotką jest zielony orzeł. Przydomek Fradi wywodzi się od niemieckiej nazwy dzielnicy, Franzstadt.
Sekcję piłkarską powołano 3 grudnia 1900 roku, a pierwsze mistrzostwo Węgier klub zdobył w 1903 roku. Od tego sezonu datuje się rywalizacja z MTK Budapest, nazywana „Örökrangadó” (Wieczne Derby) i uważana za najstarszą na Węgrzech. 12 lutego 1911 roku Ferencváros otworzył stadion przy Üllői út, a pierwszego gola zdobył na nim Imre Schlosser. W 1912 roku Schlosser strzelił osiem bramek w jednym meczu (11:3 z drużyną III dzielnicy), co jest klubowym rekordem do dziś. Przed wojną klub wygrał też Puchar Mitropa (1928, 1937). Po wojnie komunistyczne władze traktowały go z nieufnością: w latach 1950–1956 występował pod nazwami ÉDOSZ SE i Kinizsi, zmieniono mu barwy, a po tytule z sezonu 1948/49 kolejny przyszedł dopiero w 1962/63. Po rewolucji 1956 roku klub odzyskał nazwę i barwy.
Złota era lat 60. wiąże się z nazwiskiem Flóriána Alberta, jedynego węgierskiego zdobywcy Złotej Piłki (1967). Albert rozegrał w klubie 351 meczów i zdobył 256 goli. Wraz z takimi zawodnikami jak Máté Fenyvesi, Sándor Mátrai czy Gyula Rákosi poprowadził zespół do mistrzostw w sezonach 1962/63, 1964, 1967 i 1968. Najlepszym strzelcem w historii klubu jest jednak György Sárosi (351 goli w latach 1931–1948), a rekordzistą pod względem występów Péter Lipcsei (428 meczów).
Na arenie międzynarodowej Ferencváros pozostaje jedynym węgierskim klubem, który wygrał poważne europejskie trofeum. 23 czerwca 1965 roku w Turynie pokonał Juventus 1:0 w finale Pucharu Miast Targowych, na stadionie rywala i przy 40 tysiącach widzów. Turyńczycy grali bez dwóch czołowych zawodników, Omara Sivoriego i Sandro Salvadore. W finale tych rozgrywek klub zagrał jeszcze w 1968 roku, przegrywając z Leeds United, a w 1975 roku dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym uległ Dynamu Kijów 0:3.
W sezonie 1995/96 Ferencváros jako pierwszy węgierski klub awansował do fazy grupowej odnowionej Ligi Mistrzów, po wyeliminowaniu Anderlechtu (1:0 na wyjeździe i 1:1 u siebie). W grupie z Ajaksem, Realem Madryt i Grasshoppers zajął trzecie miejsce z dorobkiem 5 punktów, a pamiętnym wynikiem było zwycięstwo 3:0 w Zurychu. Po 2000 roku klub przeżył kryzys: w 2006 roku federacja odebrała mu licencję (decyzję uznano później za bezprawną), a Ferencváros spędził trzy sezony poza ekstraklasą. Wygrał drugą ligę w sezonie 2008/09 i wrócił do elity.
Nowoczesna faza historii to przede wszystkim nieprzerwana seria siedmiu mistrzostw w sezonach 2018/19–2024/25, zdobytych pod wodzą kolejnych trenerów, od Serhija Rebrowa po Robbiego Keane’a, który objął zespół w styczniu 2025 roku. Klub wystąpił w fazach grupowych Ligi Europy (2019/20, 2021/22) i Ligi Mistrzów (2020/21), a w sezonie 2025/26 dotarł do 1/8 finału Ligi Europy, w której odpadł z Bragą. Seria mistrzowska zakończyła się w maju 2026 roku, gdy tytuł zdobył Győri ETO z przewagą jednego punktu nad Ferencvárosem. Klub zdobył jednak Puchar Węgier po finale z Zalaegerszeg, co było jego 25. triumfem w tych rozgrywkach.
W sumie Ferencváros ma na koncie 36 mistrzostw kraju, 25 Pucharów Węgier i sześć Superpucharów, a w każdej z tych kategorii jest rekordzistą. Od 2014 roku mecze rozgrywa na nowym stadionie, zbudowanym w latach 2013–2014 na miejscu poprzedniego obiektu przy Üllői út, który od 2007 roku nosił imię Flóriána Alberta. Otwarto go 10 sierpnia 2014 roku meczem z Chelsea.
